ghaib

Bahasa Melayu

Kata sifat

ghaib (ejaan Jawi غاءيب, sebanding lebih ghaib, superlatif paling ghaib)

1. Tiada atau hilang di penglihatan mata.

Etimologi

Daripada bahasa Arab غائب.

Sebutan

• Kamus Dewan: ghaib

Rujukan

• "ghaib" di Kamus Dewan, Edisi Keempat, Dewan Bahasa dan Pustaka, →ISBN, 2005.

Pautan luar

• "ghaib" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu (PRPM), Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2017
  (lihat juga "ghaib" di PRPM versi pertama)