keramat

Bahasa Melayu

Takrifan

keramat (jamak keramat-keramat or keramat²)

1. (Islam) Perkara suci dan berkat daripada kemuliaan seseorang sehingga menyebabkan doanya diperkenankan Allah.
2. Tempat atau sesuatu yang suci dan dipercayai dapat mendatangkan hikmat.
3. Orang yang sangat warak, benar-benar soleh.

keramat (sebanding lebih keramat, superlatif paling keramat)

1. mulia, suci

Etimologi

Dari bahasa Arab كرامة (karamah).

Tulisan Jawi

كرامت

Terbitan

• kekeramatan: sifat keramat, kesucian dan keberkatan.
• mengkeramatkan: menjadikan seperti keramat.

Sebutan

Kamus Dewan: ke·ra·mat

Rujukan

• “keramat” dalam Kamus Dewan Perdana, Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2021, →ISBN.

Pautan luar

• "keramat" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu.

Bahasa Indonesia

1. Suci.

Bahasa Iban

Takrifan

Kata nama

keramat

1. keramat (a) orang yang ada kebolehan melakukan keajaiban
2. (b) orang bernazar; orang yang minta pertolongan keramat