paksa

Bahasa Melayu

Kata kerja

paksa (ejaan Jawi ڤکسا)

1. Mendorong seseorang atau sesuatu untuk melakukan satu perkara tanpa rela.
2. Mendorong seseorang atau sesuatu untuk melakukan satu perkara melalui kekerasan.

Etimologi

Daripada bahasa Sanskrit पक्ष (pakṣa), daripada bahasa Indo-Iran Purba *pakšás, daripada bahasa Indo-Eropah Purba *peg-só-s, daripada bahasa Indo-Eropah Purba *peg-.

Sebutan

• Kamus Dewan: pak·sa
• (Johor-Riau) AFA^(kekunci): [päk̚.sə]
• Rima: -aksə, -ksə, -sə

Pautan luar

• "paksa" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu (PRPM), Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2017
  (lihat juga "paksa" di PRPM versi pertama)

Bahasa Indonesia

Kata kerja

paksa

1. Mendorong seseorang atau sesuatu untuk melakukan satu perkara tanpa rela.
2. Mendorong seseorang atau sesuatu untuk melakukan satu perkara melalui kekerasan.

Etimologi

Daripada bahasa Sanskrit पक्ष (pakṣa), daripada bahasa Indo-Iran Purba *pakšás, daripada bahasa Indo-Eropah Purba *peg-só-s, daripada bahasa Indo-Eropah Purba *peg-.

Sebutan

• AFA^(kekunci): [ˈpak.sa]
• Rima: -sa, -a
• Penyempangan: pak‧sa

Pautan luar

• “paksa” dalam Kamus Besar Bahasa Indonesia (KBBI) Daring, Jakarta: Badan Pengembangan dan Pembinaan Bahasa, Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan Republik Indonesia, 2016.