anak

Bahasa Melayu

Kata nama

anak (ejaan Jawi انق, jamak anak-anak or anak²)

1. Keturunan haiwan yang dilahirkan daripada pasangan ibu dan bapa.
2. (botani) Tumbuhan yang masih kecil.
3. Seseorang yang berasal dari suatu tempat.
4. Suatu benda yang berada di bawah atau terbit daripada satu badan induk.

Etimologi

Daripada Melayik Purba *anak, daripada Melayu-Polinesia Purba *anak, daripada Austronesia Purba *aNak.

Sebutan

• Kamus Dewan: a·na/
• AFA^(kekunci): /anaʔ/
• Rima: -anaʔ, -naʔ, -aʔ

• Audio:

  (file)

Kata terbitan

• anak Adam
• anak angkat
• anak batu
• anak benih
• anak bongsu
• anak buah
• anak cucu
• anak dara
• anak emas
• anak haram
• anak ikan
• anak jari
• anak jati
• anak kapal
• anak kunci
• anak lelaki
• anak lidah
• anak luar nikah
• anak mata
• anak murid
• anak panah
• anak patung
• anak perempuan
• anak pungut
• anak sulung
• anak sungai
• anak tangga
• anak tekak
• anak telinga
• anak tiri
• anak tumbuhan
• anak tunggal
• anak yatim

Tesaurus

Sinonim

Bentuk serantau bagi anak (“keturunan langsung dari lahir”)
lihat peta; sunting data
Rantau	Ragam	Perkataan
Brunei	Baku Brunei	anak
	Dialek Brunei	anak
	Kedayan	anak
Indonesia	Baku Indonesia	anak
	Ambon	ana
	Bali	anak
	Bangka	anek
	Bilah Panai	anak
	Deli	anak
	Jambi	anak
	Ketapang	anak
	Langkat	anak
	Makassar	anak
	Manado	anak
	Sambas	anak
	Suku Anak Dalam	anak
	Tamiang	anak
Malaysia	Baku Malaysia	anak
	Kelantan	anok
	Sabah	anak
	Sarawak	anak
Singapura	Baku Singapura	anak
Jadual ini menunjukkan pelbagai bentuk serantau untuk bahasa Melayu. Pengelasan ini berdasarkan taburan geografi.

Rujukan

• "anak" di Kamus Dewan, Edisi Keempat, Dewan Bahasa dan Pustaka, →ISBN, 2005.

Pautan luar

• "anak" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu (PRPM)

Bahasa Jawa

Kata nama

anak

1. (Selangor)

Bahasa Suluk

Kata nama

anak

1. anak

Etimologi

Diwarisi daripada Filipina Purba *anak, daripada Melayu-Polinesia Purba *anak, daripada Austronesia Purba *aNak.