pengantin

Bahasa Melayu

Kata nama

pengantin (ejaan Jawi ڤڠنتين, jamak pengantin-pengantin)

1. Pasangan yang baru berkahwin.

Etimologi

Diwarisi daripada Melayu Klasik penganten, pengantin, daripada bahasa Jawa ꦥꦔꦤ꧀ꦠꦺꦤ꧀ (pangantèn, “pengantin, penganti lelaki”), daripada bahasa Jawa Kuno paṅantyan (“tempat bertunggu”).

Sebutan

• Kamus Dewan: pe·ngan·tin

Pautan luar

• "pengantin" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu (PRPM), Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2017
  (lihat juga "pengantin" di PRPM versi pertama)

Bahasa Indonesia

Kata nama

pengantin (jamak pengantin-pengantin)

1. Pasangan yang baru berkahwin.

Sebutan

• Penyempangan: pê‧ngan‧tin

Pautan luar

• “pengantin” dalam Kamus Besar Bahasa Indonesia (KBBI) Daring, Jakarta: Badan Pengembangan dan Pembinaan Bahasa, Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan Republik Indonesia, 2016.