penuh

Bahasa Melayu

Etimologi

Daripada Melayik Purba *pənuh, daripada Melayu-Polinesia Purba *pənuq, aripada Austronesia Purba *pəNuq.

Sebutan

• Kamus Dewan: pe·nuh
• (Johor-Selangor) AFA^(kekunci): /pənoh/
• (Riau-Lingga) AFA^(kekunci): /pənʊh/
• Rima: -ənoh, -noh, -oh

Kata sifat

penuh (ejaan Jawi ڤنوه, sebanding lebih penuh, superlatif paling penuh)

1. Terisi keseluruhan suatu bekas atau objek.
2. Terisi keseluruhan suatu ruang atau peluang.

Rujukan

• "penuh" di Kamus Dewan, Edisi Keempat, Dewan Bahasa dan Pustaka, →ISBN, 2005.

Bacaan lanjut

• "penuh" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu (PRPM), Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2017
  (lihat juga "penuh" di PRPM versi pertama)

Bahasa Melayu Kelantan-Patani

Sebutan

• AFA^(kekunci): /pə.nuh/
• Rima: -nuh, -uh
• Penyempangan: pe‧nuh

Kata sifat

penuh

1. penuh

Kata terbitan

• penuh llité (“terlalu penuh sampai melimpah”)

Bacaan lanjut

• "penuh" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu (Glosari Dialek Kelantan), Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2017
  (lihat juga "penuh" di PRPM versi pertama)