tabii

Bahasa Melayu

Kata sifat

tabii (ejaan Jawi طبيعي, sebanding lebih tabii, superlatif paling tabii)

1. Berkenaan sifat kejadian secara semula jadi; alami atau fizikal.

Etimologi

Pinjaman bahasa Arab طَبِيعِيّ (ṭabīʕiyy).

Sebutan

• Kamus Dewan: ta·bi·Öi

Rujukan

• "tabii" di Kamus Dewan, Edisi Keempat, Dewan Bahasa dan Pustaka, →ISBN, 2005.

Pautan luar

• "tabii" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu (PRPM), Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2017
  (lihat juga "tabii" di PRPM versi pertama)