tunjuk

Bahasa Melayu

Kata kerja

tunjuk (ejaan Jawi تونجوق)

1. Menghalakan jari ke suatu untuk mengarahkan perhatian terhadap objek.
2. (kiasan) Membawakan perhatian seseorang terhadap suatu perkara.

Etimologi

Daripada Melayu-Polinesia Purba *tuzuk.

Sebutan

• Kamus Dewan: tun·ju/
• AFA^(kekunci): /tund͡ʒuk/
• Rima: -und͡ʒuʔ, -d͡ʒuʔ, -uʔ
• (Johor-Riau) AFA^(kekunci): [tund͡ʒoʔ, -ʊʔ, -o̞ʔ]

Pautan luar

• "tunjuk" di Pusat Rujukan Persuratan Melayu (PRPM), Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, 2017
  (lihat juga "tunjuk" di PRPM versi pertama)

Bahasa Indonesia

Kata kerja

tunjuk

1. Menghalakan jari ke suatu untuk mengarahkan perhatian terhadap objek.
2. (kiasan) Membawakan perhatian seseorang terhadap suatu perkara.

Etimologi

Daripada Melayu tunjuk, daripada Melayu Klasik tunjuk, daripada Melayu-Polinesia Purba *tuzuk; banding dengan Malagasy toro.

Sebutan

• Penyempangan: tun‧juk
• AFA^(kekunci): /tund͡ʒʊʔ/
• Rima: -und͡ʒʊʔ, -d͡ʒʊʔ, -ʊʔ

Pautan luar

• “tunjuk” dalam Kamus Besar Bahasa Indonesia (KBBI) Daring, Jakarta: Badan Pengembangan dan Pembinaan Bahasa, Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan Republik Indonesia, 2016.